Sinds een half jaar heb ik dan een nieuwe auto. Niet dat mijn oude aan vervanging toe was, dat wil zeggen tot vóór het ongeluk. In principe had ie nog best een jaartje mee kunnen gaan. Ik was aan em gehecht, mijn ouwe vertrouwde clio’tje uit ’93.
Boy: “Nou ja, toen ik nog in je buik zat mam, dacht ik op een gegeven moment: ‘Ik wil er uit! Ik wil léven!’ Toen werd ik dus geboren…”
Hij herinnert het zich nog als de dag van gisteren.
Soms ben ik in zo’n bui. Dan worden alle oude cd’s met muziek waar ik goede (en ook minder goede) herinneringen aan heb weer afgestoft en opgezet. Sinead O’Connor, Talk Talk, The Cure en Depeche Mode. Heerlijk, al dat drama ten top. Op sommige nummers heb ik nachtenlang op de dansvloer doorgebracht, tijdens andere waan ik me weer in de laadbak van een jeep in de rimboe van Indonesië of een trip door de USA.
Besparen, wat is dat ook alweer? Zelfs in het Nederlands is het abracadabra voor manlief. Want ook al heb ik hem duidelijke instructies gegeven met betrekking tot de wekenlijkse boodschappen (in de praktijk heet zoiets een boodschappenlijstje), de kosten ervan rijzen steeds meer de pan uit.
‘Wat wil jíj dan?!’ vraagt Hans nog eens. Wat ik wil? Ja, zoals altijd van alles wat, teveel en vooral tegelijk. Een dag in de week dit, een andere dag zo. In die zin zou je ‘I want it all’ als mijn lijflied kunnen bestempelen.
De laatste tijd doet zich een vreemd fenomeen voor. Telkens als ik in een vliegtuig stap, blijkt er een bn’er aan boord te zijn. Continue reading
Lange tijd wilde ik er niet aan, tweedehands kleding. Maar wat is er handiger (goedkoper én consumptiebewuster) dan voor belachelijk snel groeiende kinderen eerder gedragen spullen te kopen?! Niets mis mee en bovendien lopen ze in originelere outfits dan alle eenheidsworst die er te krijgen is.
Daar stond ik dan, langs de rode loper waar ik toevallig langs was komen lopen. Het zat zo: in eerste instantie dacht ik dat het vlakbij gelegen restaurant wel bijzonder populair was, gezien de enorme rijen wachtende mensen. Maar al snel spotte ik de camera’s en bodyguards met imposante biceps, in driedelig grijs en zonnebril. Continue reading
Melody: “Ik wens dat ik een zeemeermin was.”
Boy: “Ik wens dat ik 127 jaar oud word!”
Blijkbaar had ie zich ergens tussen m’n andere was verstopt.
Zucht.
En toen ik ‘m uit de wasmachine viste, was ie dus plotseling heul klein.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.